< 1. Spits in Turkije
26.09.2014 22:55 Age: 4 yrs
Category: Turkije

2.Plas in overvloed!


We zijn onder de indruk door Turkije, onder de indruk door de mensen, onder de indruk door hoe aardig en vriendelijk ze zijn.

 

We moeten een boot nemen van Iskenderun (Turkije) naar Port Said (Egypte) en terwijl we de overvaart proberen te regelen verblijven we in Okan’s huis.

 

We ontmoeten Okan in een groot winkelcentrum waar hij ons vertelt dat zijn huis iets verder weg is, hij zal op een bus springen en dan moeten wij hem gewoon met de auto volgen. We proberen hem aan te bieden om bij ons in de auto te springen, maar hij is de weg al overgestoken.

 

Gewoon de bus volgen, makkelijker gezegd dan gedaan! Het verkeer is chaotisch en meer dan één bus rijdt op de weg. Terwijl Dries probeert om geen auto’s aan te rijden, probeert Eef een oogje te houden op de juiste bus. Tien minuten later stopt de bus waarvan we denken dat Okan erin zit *duimen maar* en Okan springt eruit, fieuw! ?

 

Okan vertelt ons dat zijn huis iets verder is, maar dat hij geen veilige parkeerplekken heeft bij zijn huis, dus dat we de auto bij zijn universiteit kunnen parkeren, waar 24/7 beveiliging is. Dus we arriveren bij de universiteit, waar natuurlijk alle ogen op ons gericht zijn, want wat doet dit grote buitenlandse voertuig bij hun universiteit? Terwijl zij naar onze auto kijken, kijken wij naar hun vliegtuig. Waarom hebben zij een vliegtuig in hun parkeerterrein? Okan vertelt ons dat dit deel van de universiteit gespecialiseerd is in vliegtuig navigatie, dus vandaar het vliegtuig… Terwijl we op Okan’s directeur wachten gaan we naar het kleine cafeetje om (natuurlijk) wat thee te drinken, en Okan stelt ons voor aan een paar van zijn vrienden, die allen heel blij zijn om ons te zien. Ook de directeur voelt zich vereerd om ons te helpen, het is geen probleem om onze auto bij de universiteit te laten, ze mag zo lang blijven als ze wilt, totaal geen probleem.

 

Wanneer we in Okan’s huis aankomen realiseren we ons dat mensen in Turkse huizen (we zijn er tot nu toe in drie geweest) altijd hun schoenen uitdoen voordat ze naar binnen gaan, en dan een paar “pantoffels” aandoen. Als je de badkamer ingaat moet je ook je pantoffels uit doen. Eef ging een keer de badkamer in toen ze erachter kwam dat ze nog steeds haar pantoffels aanhad; licht in paniek is ze de badkamer weer uitgeglipt, hopend dat niemand haar naar binnen had zien gaan met haar pantoffels aan. Mensen zijn hier zo vriendelijk en warm, dat het laatste wat ze wilde doen was ze te beledigen.

 

Dus op donderdag kwamen we aan en op vrijdag gingen we naar het reisbureau om ons ticket voor de boot op te halen. Helaas was de prijs van de boot gestegen, dus dat was geen fijne verrassing voor ons… Maar we moesten hoe dan ook met de boot, dus hebben we maar betaald. Tenminste, dat probeerden we, aangezien Dries zijn code vergeten was… maar gelukkig waren daar Eef en haar visa als redders in nood! ?

Normaal gesproken zou de boot op zaterdag vertrokken zijn, maar door het weer zal het pas maandag of dinsdag vertrekken.

 

Dus hebben we een paar dagen om van dit kleine stadje met zijn gestoorde verkeer, kleine winkeltjes, vriendelijke mensen, en zon te genieten! Terwijl we door Europa reden was het heel koud, sneeuw, ijs… en nu is er opeens zon, elke dag bijna 15 graden, hoera!

 

Onze gastheer Okan en zijn vrienden waren zo vriendelijk! Ze kookten voor ons, namen ons mee uit en tussendoor dronken we hééll, héél veel thee. Dries heeft een keer voor ze gekookt: kip, aardappelen en appelmoes. Ze begrepen het concept van appelmoes niet en het verwarde ze enigszins, maar ze leken het wel lekker te vinden! ?

 

Omdat Iskenderun bekend staat om zijn deserten, namen Okan en zijn vrienden ons ook mee naar een soort patisserie, waar ze een hele bar vol koekjes en taarten hadden. Ze lieten ons allerlei soorten koeken proberen, en ze waren echt lekker!

 

’s Avonds speelden we veel spelletjes, en leerden we een paar nieuwe. Eén daarvan was ‘Oké’, een soort ‘Rummikub’ (een spelletje dat we in België spelen), iets ingewikkelder, maar leuk!

In Iskenderun is niet veel te zien/doen en de meeste inwoners krijgen nooit toeristen te zien, dus iedereen wilde met ons praten en ons zien. Dus zijn we op zondag naar Hasan’s huis (een vriend van Okan) verhuisd, om daar een nacht door te brengen, omdat hij echt héél graag wilde dat we bij hem zouden logeren.

’s Avonds werden we uitgenodigd om op bezoek te gaan bij zijn vriendin en haar huisgenootje. Ze waren heel blij om ons te zien, maar zeiden geen woord tegen ons, ze waren maar aan het giechelen en blozen. Het was heel grappig om te zien, en het geeft ons een warm gevoel dat die meisjes ons zo graag wilden zien en voor ons wilden koken en dat ze gewoon blij waren dat we bij ze thuis waren, en verder niets anders nodig hadden. Ze kookten een enorme maaltijd; een groot tapijt op de vloer, kussens eromheen en aanvallen!

 

Op maandagochtend belden we het reisbureau om te vragen of de boot die dag zou vertrekken. De boot was nog niet teruggekeerd uit Egypte, dus waarschijnlijk morgen. Maar vlak na 12 uur ’s middags kregen we een telefoontje dat de boot gearriveerd was en dat we op moesten schieten. Dus we pakten snel onze spullen in (hierdoor vergat Dries zijn tandenborstel) en gingen naar de universiteit om onze auto op te halen om naar het reisbureau te rijden. Toen we daar aankwamen was er geen stress, we moesten gewoon gaan zitten en wachten. Toen zeiden ze dat er een probleem bij de grens was, dus dat we om 4 uur ’s middags terug moesten komen. Onze auto was aan de zee geparkeerd, en je kon echt een file boten zien die wachtten om de haven in te komen.

 

Dus gingen we terug naar onze auto, toen we een andere auto ontdekten, exact dezelfde als de onze, een paar meter verderop. De auto was exact hetzelfde, met dezelfde daktent en jerrycans… We ontmoetten zijn eigenaren, een koppel dat in Groot-Brittannië woont, van wie de man Zuid-Afrikaans is, en ze waren onderweg naar Zuid-Afrika met zijn vader en hun kleine dochtertje. Ze waren van plan om door Israel te gaan, omdat ze het te moeilijk vonden om over de grens van Egypte te komen. Dus hebben we email adressen en websites uitgewisseld, en hopen we elkaar weer in Sudan te zien.

 

 

Toen maakten we een wandeling en zagen we Embre en Ali (de huisgenootjes van Okan) dus gingen we samen thee drinken. Ze hebben ons toen ook ‘Ornjetta’ laten proeven; oranje, zoet, warm, oranje, en zeer zeer lekker!

Daarna hebben we langs de kust gewandeld en kwamen ze erachter dat we nog nooit Knüfte hadden geproefd. Dus gingen we naar een klein eettentje om wat Knüfte te eten. Ik weet niet zeker hoe ik moet uitleggen wat het is maar het ziet er zo uit:

Geen idee waar de boven- en onderkant van gemaakt is, maar daar tussenin zit kaas, doordrenkt in suikerwater. Erbovenop is wat ijs met stukjes pistache noten.

 

Het reisbureau belde om te zeggen dat de boot de volgende ochtend zou vertrekken… jammer, dus we bleven maar nog een nacht bij Okan.

 

We speelden ’s avonds wat spelletjes, dronken wat thee en gingen toen naar bed, omdat we de volgende dag naar Egypte gingen!

 

Wist je dat

 

- We genoeg thee hebben gedronken om de komende vijf jaar gehydrateerd te blijven?

- Turkse mensen alleen in restaurants messen gebruiken?

- Ze thuis alleen met vork en lepel eten?

- We denken dat als je lang genoeg in Iskenderun blijft, je diabeet wordt?

 




< 1. Spits in Turkije