< 2.Plas in overvloed!
26.09.2014 22:58 Age: 3 yrs
Category: Turkije

3. In de spotlights


Gisteren kwamen we rond 09.30 uur bij het reisbureau aan, waar we (natuurlijk) moesten wachten. Om 11.00 uur brachten ze onze auto naar de haven waar ze onze paspoorten controleerden, toen vroegen ze naar de papieren van onze auto, en ineens verdwenen ze met al onze papieren. Hoe de man heette, wie hij was, wanneer we ze terug zouden krijgen, wat we moesten doen, allemaal één groot vraagteken. Dus konden we niets anders doen dan wachten.

 

Er waren veel mensen-vluchtelingen uit Syrië die samen met ons aan het wachten waren, die hun huizen hadden verlaten en alles wat ze konden dragen mee hadden genomen. Ze wilden oversteken naar Egypte, om te proberen een nieuw leven te starten. We werden er droevig van die mensen te zien, met hun hele leven in een paar plastic tassen gepakt.

 

We konden ons niet voorstellen hoe het zou zijn als je alles achter moest laten, en maar moest dragen wat je kon, terwijl je de oversteek maakt naar een nieuw land om daar te trachten een nieuw leven te beginnen. Het leek een beetje op onze situatie. Wij hadden immers ook alles wat we konden dragen in onze auto gepakt om aan een nieuw hoofdstuk in ons leven te beginnen, maar voor ons was dit een positieve en prettige ervaring. Dit was de eerste intense confrontatie die we meemaakten, maar er zouden nog veel meer komen. Een aantal van ze vroegen of ze met ons mee mochten komen naar België, maar helaas konden we ze daar niet mee helpen.

 

Rond 14.00 uur kreeg Eef eindelijk haar paspoort terug, en rond 15.30 kwamen ze terug met die van Dries.

 

Na 6,5 uur te hebben gewacht konden we eindelijk op de boot, olé!

 

Omdat we de laatste twee waren om aan boord te gaan, waren alle stoelen en lege plaatsen op de vloer al ingenomen door de Syriërs. Ze spreidden hun tapijten uit over de vloer en legden hun baby’s neer om te slapen. Dus liepen wij de hele boot door, wanhopig op zoek naar een plekje, omdat het 20 uur zou duren om Egypte te bereiken. We bleven maar lopen, zonder succes, dus gingen we terug naar het voorste gedeelte van de boot dat verbazingwekkend genoeg helemaal leeg was. We gingen een beetje nerveus zitten, ons afvragend waarom dit deel van de boot zo leeg was, en hoe lang het zou duren voordat ze ons eruit zouden schoppen. Zodra we gingen zitten kwam een man die op de boot werkte naar ons toe en vroeg hij: “Syria?” “No, no,” antwoordden we, “Belgica.” “Ok you can stay,” zei hij en hij liep weer weg. Om de een of andere reden mochten Syrische mensen niet in dit deel van het schip zitten, en de man lette hier erg goed op. Zodra kindjes hierheen kwamen, werden ze meteen “weg-geshusht”. Dus hadden we dit hele gedeelte van het schip voor ons alleen, en opnieuw voelden we ons erg ongemakkelijk, omdat er ruimte was voor tenminste 50 mensen, en wij de enigen waren, terwijl op de rest van het schip vrouwen en kinderen op de vloer sliepen… Maar aangezien dit de enige vrije ruimte was en we de komende 20 uur niet wilden staan, bleven we er ongemakkelijk zitten. Misschien leek het alsof wij het beter hadden, en ons in een prettigere situatie bevonden dan de anderen, maar we verzekeren jullie ervan dat het absoluut geen prettig gevoel gaf.

Na 11 uur te hebben gewacht vertrok de boot eindelijk om 20.30 uur.

 

Aan het einde van “ons gedeelte van de boot” waren de toiletten, en als we voor elke keer dat iemand naar ons keek een cent hadden gekregen, zouden we nu miljonairs zijn! Iedereen bleef maar naar ons staren, zelfs als ze ons al tien keer hadden gezien. Na een tijdje (laten we zeggen 10 uur) werd dit een beetje ergerlijk voor ons, maar ondanks dit hadden we een fijne reis! Iedereen was heel vriendelijk tegen ons, en Dries was onmiddellijk erg populair door zijn naam, aangezien Edriss een Arabische naam is (een beroemde profeet). Er werd ons erg veel eten en drinken aangeboden, en we hoefden niet in de rij te wachten voor onze maaltijden… Het voelde een beetje vreemd om als koning en koningin te worden behandeld, maar ze accepteerden geen nee.

 

We hadden op de boot geen honger, er waren zoveel maaltijden! Dit was ook een groot verschil tussen de Turken en de Syriërs: de Turken mochten als eerste eten halen in het restaurant, daarna pas de Syriërs. En wij mochten gaan wanneer we wilden .

 

De wc’s waren ook compleet anders dan die op de ferry’s waar wij aan gewend zijn. Kleding, haar en baby’s werden allemaal gewassen in de kleine wasbakken, maar toen wij onze tanden poetsten, keken ze ons aan alsof we aliens waren. We moesten ook oppassen dat onze broek de vloer niet aanraakten, aangezien het één grote plas was. Deze mensen gebruikten kleine sproeiers om alles schoon (en nat?) te maken.

De volgende dag arriveerden we om 18.45 uur in Port Said (na 22 uur op zee), en natuurlijk moesten we weer wachten. Na een uur konden we met onze auto de boot afrijden, en toen moesten we weer terug om onze paspoorten op te halen. Om 21.00 uur kregen we onze paspoorten eindelijk terug, en toen moesten wachten op onze fixer: iemand die ons zou helpen met al het papierwerk voor de auto, aangezien het niet makkelijk is om een auto Egypte in te brengen. Het was nacht, dus was het donker bij de haven. Er waren maar weinig mensen in de buurt, en een paar mensen van het leger renden heen en weer met geweren… We voelden ons best ongemakkelijk, en wisten niet wat we konden verwachten.

 

Eindelijk vond onze fixer ons, en moesten we naar de andere kant van de haven rijden en onze bagage uit de auto halen, aangezien ze pas de volgende dag aan het papierwerk zouden beginnen. We moesten onze geliefde auto dus achterlaten. Het voelde allemaal een beetje onbetrouwbaar; de fixer sprak Engels met ons, en sprak dan weer in het Arabisch met de mannen die bij de haven werkten, dan schakelde hij weer naar Engels, dan weer terug naar Arabisch, en geen van de mannen leek bijzonder tevreden. Onze fixer verzekerde ons ervan dat alles prima was en dat de auto veilig zou zijn, maar we voelden ons niet prettig bij het idee dat we onze auto met al onze bezittingen daar achter zouden laten. Maar ja, we hadden geen keuze.

 

Uiteindelijk verlieten we de haven rond 22.30 uur, en stond Michel ons op te wachten. We hadden Michel via couchsurfing ontmoet, en hij had ons een slaapplek aangeboden. Aangezien Michel en zijn vrouw net een baby hadden gekregen hadden ze in hun eigen huis geen ruimte, maar hij kon ons een bed aanbieden in hun kerk. Na onze spullen bij de kerk te hebben afgezet, gingen we naar Michel’s huis om zijn familie te ontmoeten.

 

Dit was de eerste keer dat we het verkeer in Egypte ervaarden, en het was nog hectischer dan in Turkije! Niemand geeft om verkeerslichten; als je bij een kruispunt komt toeter je gewoon, eigenlijk toeter je om alles, gewoon om mensen te laten weten dat je er bent. Op straat zijn er geen regels; iedereen is gewoon samen op straat en rijdt kriskras door mekaar. Ook gebruiken maar heel weinig auto’s hun koplampen. We gaan ervan uit dat ze dit doen omdat het anders te verblindend zou zijn voor de andere auto’s??? De meeste auto’s zien er ook als roestbakken uit. Veiligheidsgordels worden absoluut niet gebruikt! Maar toch arriveerden we veilig en wel bij Michel’s huis .

 

Hier ontmoetten we zijn familie, en boden ze ons wat typisch Egyptisch eten aan, wat heerlijk was!

 

Rond 01:00 uur ‘s nachts gingen we terug naar de kerk, waar we eindelijk ons bedje in kropen, toen we ons opeens realiseerden wat er bij de haven was gebeurd. Dries had de autosleutel bij de fixer in de haven achtergelaten, omdat dit blijkbaar moest. De fixer had Dries verteld dat hij al zou beginnen aan het papierwerk, maar dat ze het cassis nummer moesten controleren, dus dat hij de sleutel nodig had. Dries wilde de sleutel in eerste instantie niet aan hem geven, maar de fixer verzekerde hem ervan dat het veilig was, en dat hij dit al vaker gedaan had. Na 22 uur op een boot te hebben gezeten was Dries zo moe dat hij maar gewoon aan de fixer toegaf. Toen we terugkwamen bij de kerk realiseerden we ons ineens hoe bizar deze situatie was, en hoe dom we waren geweest door met de fixer in te stemmen. Dries probeerde Eef gerust te stellen door te zeggen dat alles goed zou komen, terwijl hij zelf ook wist dat we een enorm risico hadden genomen. We sliepen nauwelijks, omdat er horror scenario’s door onze hoofden spookten. De bewakers bij de poort zagen er onbetrouwbaar uit, en we hadden totaal niet begrepen wat ze in het Arabisch aan het zeggen waren. We probeerden onze fixer een aantal keren te bellen, maar hij nam niet op; we stuurden hem een berichtje dat hij ons moest antwoorden, dat we onze sleutel niet bij hem achter hadden moeten laten… Eindelijk, om 03:00 uur ’s nachts, antwoordde hij dat alles goed zou komen, en dat we in de ochtend met hem konden afspreken, maar dat stelde ons niet gerust. We waren net in Afrika aangekomen, en wat als we daar morgen naartoe gingen en erachter kwamen dat er niets meer in onze auto was, of nog erger, dat de hele auto weg was?!

 

Dus gingen we de volgende ochtend naar de haven, zonder ook maar een woord met elkaar te wisselen, omdat we beiden te gestrest en bang waren. Onze fixer ontmoette ons daar, en dat was al een hele opluchting! We konden niet wachten om de haven in te gaan om onze auto te zien, en ja hoor, daar was ze! We controleerden vlug alles in de auto, bovenop de auto, en controleerden of onze motor en accu er nog waren. Ja, ja, en ja, wat een opluchting!

 

Wist je dat

 

• We denken dat we ons nog nooit zo ongemakkelijk hebben gevoeld als toen we zo anders dan de Syriërs aan boord van het schip werden behandeld?

• We denken dat we ons nog nooit zo bang en zo dom gevoeld hebben, na onze autosleutel in de haven achtergelaten te hebben?

• Als je de plaatselijke spelletjes kent, je veel vrienden maakt?

• Turkse en Syrische mensen erg vriendelijk zijn?

 




< 2.Plas in overvloed!